॥ काव्यकण्ठ वासिष्ठ श्रीगणपतिमुनिविरचितम् इन्द्रगीतम् ॥

धर्ता सुकृतानां हर्ता दुरितानाम् ।

भर्ता नभसो मे कर्तास्तु शुभानाम् ।। १ ।।

ख्याताऽमितवीर्यो धूताखिलवैरी ।

नेता विबुधानां त्राता भवतान्मे ।।२।।

विक्रम्य विधुन्वन्वक्रांत्समरेषु ।

चक्रायुधमित्रः शक्रः शरणं नः ।। ३।।

शक्रः शुभवित्तां लक्ष्मीमनियत्ताम् ।

आनन्दितचित्तां मह्यं भुवि धत्ताम् ।।४।।

नाकं त्वमरक्षः पाकं युधि जित्वा ।

वृत्रं च विधूयामित्रं पविपाणे ।।५।।

एतानि विकुर्वन् भूतानि स पाकः ।

शुभ्रे विफलोऽभूदभ्रे तव जिष्णो ।। ६ ।।

पाकः प्रभुरेव प्राणांश्च विकर्तुम् ।

यद्यम्बरनाथ त्वं न प्रतिकर्तुम् ।। ७ ।।

न त्वं यदि रोद्धा वृत्रः परिभूय ।

प्रज्ञामयि विश्वं दद्यात्तिमिराय ।। ८ ।।

प्रज्ञामुषसं तां ज्ञं चाजितसूर्यम् ।

यद्रक्षसि वृत्रात्तत्ते सुरकार्यम् ।।९।।

सम्मोहनशक्तिर्वृत्रस्य तु निद्रा ।

सम्बोधनशक्तिर्विद्युत्तव भद्रा ।।१०।।

नादान्तविभास्यं वेदान्तरहस्यम् ।

मोदान्तरयोधं भेदान्तकमीडे ।। ११ ।।

खे वायुमनन्तं रुद्रं निनदन्तम् ।

भान्तं मघवन्तं वन्दे भगवन्तम् ।। १२ ।।

तारं मदनारि प्राणं पवमानम् ।

देवं मघवानं ध्यायाम्यतिमानम् ।। १३ ।।

वीर्ये सकलं त्वद्देवेश्वर नूनम् ।

देवासुरमर्त्यैर्युक्तम् जगदूनम् ।। १४ ।।

निर्जित्य समस्तान् भावानपि जिष्णो ।

सम्राड् भुवनानामासीः प्रभविष्णो ।।१५।।

नाभेत्स्य इमं चेद् वृत्रं दिवि वीरम् ।

नामोक्ष्यदघारे मेघो भुवि नीरम् ।। १६ ।।

गोपायसि विश्वं शश्वद्बहुरीतीः ।

स्वर्नाथ विधुन्वन् वृत्रस्य विभूतीः ।। १७ ।।

चत्वारि वपूंषि प्राहूर्मुनयस्ते ।

येषां जगदेतद्देवाधिप हस्ते ।। १८ ।।

रूपाणि विभो ते भूयांसि ततानि ।

दिङमात्रतयाद्यैश्चत्वार्युदितानि ।।१९।।

सर्वस्य च कर्ता सर्वस्य च धर्ता ।

प्राणः पुरुहूतः को नाम स गीतः ।। २० ।।

सूत्रं विदुरेके सुश्लोकमनन्तम् ।

केचिद्विधिमाहुः कं तं भगवन्तम् ।। २१।।

विश्वस्य निदानं विश्वातिगमानम् ।

एतं विदुरन्ये वायुं पवमानम् ।। २२ ।।

सर्वस्य च नेत्री सर्वैरपि मान्या ।

गीर्वाणपते ते कालस्तनुरन्या ।। २३ ।।

रुद्रं विदुरेके नेतर्बहुलीलम् ।

प्राहुर्यममन्ये कायं तव कालम् ।। २४ ।।

कालोऽयमनादिः सूर्यादपि पूर्वः ।

भाक्तो जनिवादस्तस्याजर सर्वः ।। २५।।

सद्व्यापकशक्तिं प्राणं कथयन्ति ।

व्यक्तेतरशब्दं कालं गणयन्ति ।। २६ ।।

व्यक्तेतरशब्दान्नैव प्रणवोऽन्यः ।

तस्येन्द्र तवाङ्के विश्राम्यति धन्यः ।। २७।।

सच्छक्तिरभाणि प्राणः परमस्य ।

चिच्छक्तिरगादि प्राज्ञैः प्रणवोऽस्य ।। २८ ।।

सर्वत्र विसारि ज्योतिस्तटिदाख्यम् ।

देवेन्द्र शरीरं गीतं तव मुख्यम् ।। २९ ।।

प्राणं प्रणवं च ज्योतिश्च विसारि ।

देवं नयदेकं वन्दे भवधारि ।। ३० ।।

एकः स तिसॄणामस्थूल तनूनाम् ।

राजत्यभिमानी राजा भुवनानाम् ।। ३१।।

दृश्यस्य परस्ताद्ब्रह्मागुणमस्ति ।

इन्द्राभिधया तत् दृश्येऽत्र चकास्ति ।। ३२ ।।

बन्धुर्भुवनानां सूर्यस्ततकीर्तिः ।

राजन्नमराणां तुर्या तव मूर्तिः ।। ३३ ।।

देव प्रतिबिम्बीभूय प्रतिसूर्यम् ।

विश्वस्य महेन्द्र त्वं पश्यसि कार्यम् ।। ३४।।

नो केवलमर्के पिण्डेषु च तातः ।

अन्तः प्रतिबिम्बीभूतः पुरुहूतः ।। ३५।।

पिण्डे प्रतिबिम्बीभूतं पुरुहूतम ।

वैश्वानरमाहुर्लोकत्रयतातम् ।। ३६ ।।

नान्यानि किल त्वद्रूपाण्यखिलानि ।

मायिन् विभवं ते किं वा कथयामि ।। ३७ ।।

पाहि त्रिदशानामीशान कृशानः ।

भूयात्तव देव स्तोता बहुलान्नः ।। ३८ ।।

सर्वं भवताऽहं पक्षेण जयानि ।

ईशो भुवि लोके नाकेश भवानि ।। ३९ ।।

आविश्य विभो मां कर्तुं भुवि कार्यम् ।

सम्प्रेषय किञ्चिद्दिव्यं तव वीर्यम् ।। ४० ।।

धाता भुवनानां नेता त्रिदशानाम् ।

आविश्य विभुर्मामाभातु सुकर्मा ।। ४१।।

इन्द्रं प्रभजन्तामेतास्तनुमध्याः ।

नाथं गुणवत्यो यद्वत्तनुमध्याः ।।४२।।

॥ इति श्रीभगवन्महर्षिरमणान्तेवासिनो वासिष्ठस्य

नरसिंहसूनोर्गणपतेः कृता ‘इन्द्रगीतम्’ सम्पूर्णम् ॥