ಪವಿತ್ರವಾದ *ಇಂದ್ರಾಣೀ ಸಪ್ತಶತೀ*ಯ ಈ ಪ್ರಥಮ ಸ್ತಬಕವು, ಮಹೇಂದ್ರನ ದಿವ್ಯ ಸಹಧರ್ಮಿಣಿಯೂ ಶಕ್ತಿಸ್ವರೂಪಿಣಿಯೂ ಆದ ಶಚೀದೇವಿ — ಇಂದ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಪ್ರಬಲವಾಗಿ ಆವಾಹಿಸುವುದರೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಗಣಪತಿ ಮುನಿಗಳು ಇಂದ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಕೇವಲ ದೇವಲೋಕಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ ದೇವತೆಯೆಂದು ಮಾತ್ರ ಸ್ತುತಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಅವಳನ್ನೇ ಪರಮ ದಿವ್ಯಮಾತೆಯಾಗಿ, ಶಿವಾ, ದುರ್ಗಾ ಹಾಗೂ ಸಮಸ್ತ ಲೋಕಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿ ಪೋಷಿಸುವ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ಏಕಸ್ವರೂಪಿಣಿಯಾಗಿ ದರ್ಶಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಅವಳ ಚಂದ್ರನಂತಹ ಮಂದಹಾಸವು ತನ್ನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿರುವ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಲಿ ಎಂದು ಕವಿ ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುತ್ತಾರೆ. ಧೈರ್ಯವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು, ದಿಕ್ಕುತೋಚದೆ, ದುರ್ಬಲ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿರುವ ತನ್ನ ಪುಣ್ಯಜನ್ಮಭೂಮಿಯನ್ನು ಅವಳು ರಕ್ಷಿಸಲಿ ಎಂದು ಬೇಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಸ್ತಬಕವು ಕೇವಲ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ ಸ್ತೋತ್ರವಲ್ಲ; ಭಾರತದ ರಕ್ಷಣೆ, ಅಭ್ಯುದಯ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಜಾಗೃತಿಗಾಗಿ ಸಮರ್ಪಿಸಲಾದ ಮಹೋನ್ನತ ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯೂ ಆಗಿದೆ.

ಈ ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಗಂಭೀರವಾದ ತಾತ್ತ್ವಿಕ ದೃಷ್ಟಿಕೋನವು ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಪರಮಸತ್ಯವನ್ನು ಮೂರು ಲೋಕಗಳಿಗೂ ಅತೀತವಾದುದು, ಅಣುವಿಗಿಂತಲೂ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದುದು, ನಿತ್ಯವಾದುದು ಮತ್ತು ಸತ್ಯಸ್ವರೂಪವಾದುದು ಎಂದು ವರ್ಣಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಮಸ್ತ ದೈವಿಕ ಕಾರ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಚಲನಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿರುವ ಮಹೇಂದ್ರನ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಶಚೀದೇವಿಯನ್ನು ದರ್ಶಿಸಲಾಗಿದೆ. ವೈದಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರು ಆ ಪರಮತತ್ತ್ವವನ್ನು ಮಹೇಂದ್ರನೆಂದು, ತಾಂತ್ರಿಕ ದೃಷ್ಟಿಯನ್ನು ಅನುಸರಿಸುವವರು ಮಹೇಶನೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮುನಿಗಳು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ಎರಡೂ ದರ್ಶನಗಳನ್ನು ಸಮನ್ವಯಗೊಳಿಸುತ್ತಾ, ಶಚೀ ಮತ್ತು ಶಿವಾ ಬೇರೆಬೇರೆ ದೇವತೆಗಳಲ್ಲ; ವಿಭಿನ್ನ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳ ಮೂಲಕ ಗ್ರಹಿಸಲ್ಪಡುವ ಒಂದೇ ಪರಮಸತ್ಯ ಎಂದು ಅವರು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಇದಲ್ಲದೆ, ಈ ಸ್ತಬಕವು ದಿವ್ಯಮಾತೆಯನ್ನು ತನ್ನೊಳಗೇ ಮೂರು ಲೋಕಗಳನ್ನು ಧರಿಸಿರುವ ವಿಶ್ವಗರ್ಭೆಯಾಗಿ, ದೇಶಕಾಲಗಳಿಗೆ ಅತೀತವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಪರಾಶಕ್ತಿಯಾಗಿ, ಆಕಾಶವನ್ನೇ ತನ್ನ ದೇಹವಾಗಿ ಧರಿಸಿರುವವಳಾಗಿ ಹಾಗೂ ಸಮಸ್ತ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿರಾಟ್ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿರುವವಳಾಗಿ ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಈ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಆಧಾರವಾಗಿರುವ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಅನಂತವಾದ ಮತ್ತು ಶೂನ್ಯರಹಿತವಾದ ಪರಮಸತ್ತೆ. ಆಕಾಶವನ್ನು ಯಾರೂ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅಳೆಯಲಾಗದಂತೆ, ಅವಳ ಮಹಿಮೆಯನ್ನೂ ಯಾರೂ ಸಮಗ್ರವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಲಾರರು ಎಂದು ಕವಿ ವಿನಯಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.

ಕೊನೆಯ ಶ್ಲೋಕಗಳಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ಗಣಪತಿ ಮುನಿಗಳ ಗಾಢವಾದ ಭಕ್ತಿ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತದೆ. ದೇವಿ ಪ್ರಸನ್ನಳಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಆಗದಿರಲಿ, ತನ್ನ ಬಯಕೆಗಳು ನೆರವೇರಲಿ ಅಥವಾ ನೆರವೇರದಿರಲಿ, ಪ್ರೇಮಮಯಿಯಾದ ಪತ್ನಿಯು ತನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಪತಿಯನ್ನು ಸೇವಿಸುವಂತೆ, ತನ್ನ ವಾಣಿಯು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಅವಳ ಪಾದಗಳನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾ ಸ್ತುತಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರು ಘೋಷಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವಳ ದಿವ್ಯಗುಣಗಳನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುವುದೇ ಪಾಪಗಳನ್ನು ನಿವಾರಿಸಿ ಶುಭಮಂಗಳಗಳನ್ನು ಪ್ರಸಾದಿಸಬಲ್ಲ ಮಹಾಶಕ್ತಿಯುತ ಸಾಧನೆ ಎಂದು ತಿಳಿಸುತ್ತಾರೆ.

ಆದ್ದರಿಂದ ಈ ಪ್ರಥಮ ಸ್ತಬಕವು *ಇಂದ್ರಾಣೀ ಸಪ್ತಶತೀ*ಗೆ ದಿವ್ಯವೂ ತೇಜೋಮಯವೂ ಆದ ಆರಂಭವಾಗಿದೆ. ಇದು ರಕ್ಷಣೆ, ಶಕ್ತಿ, ವೇದಾಂತ ತತ್ತ್ವದರ್ಶನ, ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಜಾಗೃತಿ ಮತ್ತು ದಿವ್ಯಮಾತೆಯ ಪಾದಗಳಲ್ಲಿನ ಸಂಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗತಿಯನ್ನು ಏಕಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಬಿಂಬಿಸುವ ಪವಿತ್ರ ಸ್ತುತಿಯಾಗಿದೆ.

## ಈ ಸ್ತಬಕದ ಮುಖ್ಯಾಂಶಗಳು

• ಅಂಧಕಾರ ಮತ್ತು ದುಃಖವನ್ನು ನಿವಾರಿಸಬೇಕೆಂದು ಶಚೀದೇವಿಗೆ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ

• ಭಾರತದ ರಕ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಪುನರುಜ್ಜೀವನಕ್ಕಾಗಿ ಆವಾಹನೆ

• ಇಂದ್ರಾಣಿಯನ್ನು ಶಿವಾ ಮತ್ತು ದುರ್ಗಾದೇವಿಯೊಂದಿಗೆ ಏಕಸ್ವರೂಪಿಣಿಯಾಗಿ ದರ್ಶಿಸುವುದು

• ದೈವಸ್ವರೂಪದ ಕುರಿತು ವೈದಿಕ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ದೃಷ್ಟಿಗಳ ಸಮನ್ವಯ

• ಮಹೇಂದ್ರ ಅಥವಾ ಮಹೇಶನ ಹಿಂದೆ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿರುವ ವಿಶ್ವಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ದೇವಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವುದು

• ದಿವ್ಯಮಾತೆಯನ್ನು ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ, ಅನಂತವಾದ ಮತ್ತು ದೇಶಕಾಲಾಕಾಶಗಳಿಗೆ ಅತೀತವಾದ ಪರಮಸತ್ತೆಯಾಗಿ ವರ್ಣಿಸುವುದು

• ಸಮಸ್ತ ಜೀವಿಗಳಲ್ಲಿ ವಿರಾಟ್ಸ್ವರೂಪವಾಗಿ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ ಅವಳ ದರ್ಶನ

• ವಾಣಿಯೇ ದಿವ್ಯಮಾತೆಯ ಪಾದಸೇವೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿತವಾಗಿರುವ ಪರಮಭಕ್ತಿ

• ಅವಳ ಮಹಿಮೆಯನ್ನು ಕೀರ್ತಿಸುವುದರಿಂದ ಪಾಪಗಳು ನಿವಾರಣೆಯಾಗಿ ಮಂಗಳವು ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಭರವಸೆ