॥ चतुर्थः सुमुखी स्तबकः ॥

अजितमिनाग्नितटिच्छशिभिर्मम हृदयस्य तमः प्रबलम् ।

अमरपतिप्रमदाहसितं विमलघृणिप्रकरैर्हरतु ।। ५७६ ।।

सुरनृपतेर्दयिता विनताहितशमनी लुलितामितरैः ।

वरकरुणावरुणालयदृङमम जननीमवतादवनिम् ।। ५७७ ।।

पटुतपसो जमदग्निमुनेरिह सहधर्मचरीं भुवने ।

तनयनिकृत्तशिरः कमलां वरमतिमाविशदिन्द्रवधूः ।। ५७८ ।।

यदुकुलकीर्तिविलोपभिया बतविनिगूह्य ऋतं कवयः ।

मुनिगृहिणी वधहेतुकथामितरपथेन भणन्ति मृषा ।। ५७९।।

न सुरभिरर्जुनभूमिपतिभृगुतिलकस्य जहार स याम् ।

इयममृतांशुमनोज्ञमुखी परशुधरस्य जनन्यनघा ।। ५८० ।।

अतिरथमर्जुनभूमिपतिं सहपृतनं जमदग्निसुतः ।

युधि स विजित्य विशालयशाः पुनरपि मातरमाहृतवान् ।। ५८१।

परगृहवासकलङ्कवशान्निजगृहिणीं जमदग्निमुनिः ।

बतविनिहन्तुमना कलयंस्तनुभवमादिशदुग्रमनाः ।। ५८२।।

पितृवचनादतिभक्तिमताप्यसुरवदात्मसुतेन हताम् ।

मुनिगृहिणीमनघेतिवदंस्तव वरदेऽविशदंश इमाम् ।। ५८३ ।।

इदमविकम्प्यमतिप्रबलं प्रभवति कारणमार्यनुते ।

मुनिगृहिणीमनघां भणितुं शचि कलया यदि मामविशः ।। ५८४।

खलजनकल्पितदुष्टकथाश्रवणवसाद्व्यथितम् हृदयम् ।

अथ चरितेऽवगते विमलस्मृतिवशतो मम याति मुदम् ।। ५८५।।

तव महसा विशता कृपया मम शचि सूक्ष्मशरीरमिदम् ।

नृपरिपुमातृपवित्रकथा स्मरणपथं गमिता सपदि ।। ५८६ ।।

विदधतुरासुरकृत्यमुभौ बहुलगुणामपि यद्गृहिणीम् ।

स मुनिरघातयदच्छकथां दशरथजश्च मुमोच वने ।। ५८७ ।।

अपि विनिकृत्तशिराः शचि ते वरमहसा विशता सपदि ।

अलभत जीवितमम्ब पुनर्भुवनशुभाय मुनेस्तरुणी ।। ५८८ ।।

यदि शिरसा रहिते वपुषि प्रकटतया विलसन्त्यसवः ।

यदि हृदयं सहभाति धिया किमिव विचित्रमितश्चरितम् ।। ५८९

परशुधरस्य सवित्रि कला त्वयि पुरुहूतसरोजदृशः ।

स शिरसि काचिदभूद्रुचिरा विशिरसि भीमतमा भवति ।। ५९०

परशुधरोऽर्जुनभूमिपतिं यदजयदम्ब तपोऽत्र तव ।

अभजत कारणतामनघे वरमुनिगेयपवित्रकथे ।। ५९१।।

भगवति कृत्तशिरो भवती मथितवती नृपतीनशुभान् ।

प्रथनभुवि प्रगुणं भुजयोः परशुधराय वितीर्य बलम् ।। ५९२ ।।

शुभतमकुण्डलपूर्वसतिः पदनतपातकसंशमनी ।

दिशतु निकृत्तशिराः कुशलं मम सुरपार्थिवशक्तिकला ।। ५९३

निजसुतरङ्गपतेर्निकटे कृतवसतिर्नतसिद्धिकरी ।

दलितशिराः प्रतनोतु मम श्रियममरेश्वरशक्तिकला ।। ५९४।।

भुवि ततसह्यनगान्तरगे शुभतमचन्द्रगिरौ वरदा ।

कृतवसतिः कुरुतान्मम शं भृगुकुलरामजनन्यजरा ।। ५९५।।

अवतु विकृत्तशिराः पदयोर्भजकमनिन्द्यविचित्रकथा ।

दिनकरमण्डलमध्यगृहा सुरधरणीपतिशक्तिकला ।। ५९६ ।।

गगनचरार्चितपादुकया पदनतसन्मतिबोधिकया ।

मम सततं शुचिरेणुकया परवदिदं कुलमम्बिकया ।। ५९७ ।।

शमयितुमुग्रतमं दुरितं प्रथयितुमात्मनिगूढबलम् ।

गमयितुमग्र्यदशाम् स्वकुलं तव चरणाम्बुजमम्ब भजे ।। ५९८ ।

परवशगामशिवेन वृतां भरतधरां परिपातुमिमाम् ।

पटुमतिवाक्क्रियमातनुताद्गणपतिमभ्रहयप्रमदा ।। ५९९ ।।

गणपतिदेवमहोम्शजुषो गणपतिनामकविप्रकवेः ।

सुरपतिजीवसखीशृणुयाद्दशशतपत्रमुखी सुमुखीः ।। ६०० ।।

॥ इति श्रीभगवन्महर्षिरमणांतेवासिनो वासिष्ठस्य

नरसिंहसूनोः गणपतेः कृता इन्द्राणी सप्तशती

षष्ठं त्रैष्टुभं शतकं समाप्तम् ॥

॥ इन्द्रो विश्वस्य राजति ॥