“సశరీరాయాశ్చ సాధనం” — అంటే “దేవి తనకు శరీరమును సృజించుకొనుట” అనే శీర్షికతో ఉన్న ఈ మూడవ స్తబకం ఒక ముఖ్యమైన తాత్త్విక ప్రశ్నను పరిశీలిస్తుంది: పరాశక్తి మరియు ఈశ్వరుడు పూర్తిగా నిరాకారులుగా భావించాలా? లేక వారికి సూక్ష్మమైన దివ్యరూపాలు ఉన్నాయా? లేదా లీలా, అనుగ్రహం కోసం మాత్రమే వారు రూపాన్ని స్వీకరిస్తారా? శ్రీ గణపతి ముని ద్వైత, అద్వైత, మాయావాద తదితర అనేక తాత్త్విక దృక్కోణాలను పరిశీలించి, వాటిని సూక్ష్మమైన తర్కంతో విచారిస్తారు. చివరికి ఆయన ప్రతిపాదించే నిర్ణయం ఎంతో సమన్వయపూర్వకమైనది: శివశక్తుల దివ్యరూపాలు మనలాంటి భౌతిక దేహాలు కావు; అదే సమయంలో అవి కేవలం కల్పిత రూపాలు కూడా కావు. అవి సూక్ష్మమైనవి, తేజోమయమైనవి, చైతన్యస్వరూపమైనవి, ఆనందమయమైనవి; జగద్వ్యవహారం కోసం, భక్తుల అనుగ్రహార్థం దివ్యసంకల్పంతో స్వీకరించబడి, అనుభూతికి ప్రత్యక్షమయ్యే రూపాలు.

అందువల్ల ఈ స్తబకానికి ఇచ్చిన శీర్షిక శ్లోకాల భావప్రవాహానికి సరిగ్గా సరిపోతుంది. దైవపురుషత్వాన్ని అంగీకరిస్తే దైవస్త్రీత్వాన్ని నిరాకరించడం సమంజసం కాదని ముని సూచిస్తారు. అలాగే దైవలీలా, దైవప్రకాశం, అనుగ్రహం వంటి భావాలను అంగీకరిస్తే, దైవానికి ఏదో ఒక అర్థవంతమైన రూపస్వరూపాన్ని కూడా అంగీకరించవలసిందేనని తర్కిస్తారు. అనంతరం పరస్పరపూరకమైన ఈ రెండు దివ్యరూపాలను గంభీరమైన తాత్త్విక చిత్రణతో వర్ణిస్తారు: భగవంతుని ఘనీభూత చైతన్యప్రకాశరూపమైన ప్రణవసదృశ దేహంగా, దేవిని శుద్ధానందరసమయమైన అమృత-సోమసదృశ దేహంగా దర్శింపజేస్తారు. జ్ఞానం దివ్యజ్యోతిగా, నిర్మలానందం దివ్యసోమంగా ప్రతిపాదించబడుతుంది. అందువల్ల ఇక్కడ శరీరం అనే పదం సాధారణ భౌతిక దేహాన్ని సూచించదు; అది చిత్ మరియు ఆనందాల పరాత్పర దివ్యమూర్తీకరణను సూచిస్తుంది.

ఈ స్తబకం శ్రీ గణపతి మునిలోని తాత్త్వికుడు మరియు కవి అనే రెండు అసాధారణ పార్శ్వాలను ఒకేసారి ప్రతిఫలింపజేస్తుంది. సాధారణంగా విస్తారమైన శాస్త్రచర్చ అవసరమయ్యే తాత్త్విక వాదప్రతివాదాలను, సుకుమారమైన తనుమధ్యా ఛందస్సులో అత్యంత సంక్షిప్తమైన శ్లోకాలలో ఆయన సమర్థంగా నిక్షిప్తం చేస్తారు. పూర్వపక్షం, ప్రతిప్రశ్న, తర్కం, సమాధానం — ఇవన్నీ అతి కొద్దిపాటి పదాలలోనే అద్భుతమైన క్రమబద్ధతతో ముందుకు సాగుతాయి. అదే సమయంలో అమూర్తమైన తాత్త్విక విచారణ క్రమంగా భక్తిపూర్వక దివ్యదర్శనంగా వికసిస్తుంది. దివ్యదేహం, వస్త్రాలు, బంగారు ఆభరణాలతో ప్రకాశించే దేవి, సాధారణ తర్కానికి అతీతమైనప్పటికీ ధ్యానానికి, ఉపాసనకు సులభంగా అందుబాటులో ఉండే జగన్మాతగా ప్రత్యక్షమవుతుంది.

చివరి శ్లోకంలో రూపం మరియు ఛందస్సు మధ్య ముని చేసే చమత్కారమైన అనుసంధానం ప్రత్యేకంగా ఆకట్టుకుంటుంది. ఈ కొత్త తనుమధ్యా ఛందస్సులోని శ్లోకాలు, అత్యంత సన్నని నడుముతో సుందరంగా విరాజిల్లే ఆద్యమైన తనుమధ్యా — దివ్యమాత స్వరూపాన్ని తెలియజేయడానికి సమర్పించబడినవిగా భావించబడతాయి. ఈ విధంగా ఈ స్తబకంలో తాత్త్విక నిరూపణ, పదచమత్కారం, ఛందస్సు, దివ్యరూప ధ్యానం మరియు భక్తి అత్యంత సున్నితమైన సాహిత్యనైపుణ్యంతో ఏకమవుతాయి.