पञ्चदशः स्तबकः - स्वागतावृत्तम्

शक्तेः स्वागतम्

आपदामपहरन्तु ततिं नः सम्पदामपि दिशन्तु समृद्धिम् ।

दन्तकुन्दरुचिदत्तबलानि व्योमकेशसुदृशो हसितानि ।। ३५१।।

अल्पमप्यधिकशक्तिसमृद्धं मन्दमप्यधिकसूक्ष्मविसारम् ।

सुस्मितं स्मरविरोधिरमण्याः कल्पतां मम कुलस्य शुभाय ।। ३५२ ।।

पुष्कराद्रविमतो भुवमेतां भूमितश्शशधरं क्रममाणा ।

नैव मुञ्चति पदं बत पूर्वं नोत्तरं व्रजति नेशपुरन्ध्री ।। ३५३।।

भूषणेष्विव सवित्रि सुवर्णं मृत्तिकामिव घटेष्वखिलेषु ।

विश्ववस्तुषु निरस्तविशेषां देवि पश्यति सतीं विबुधस्त्वाम् ।। ३५४।।

किट्टभूतमखिलेश्वरजाये दृश्यजातमखिलं निजपाके ।

प्राणबुद्धिमनसामिह वर्गः सारभूत इति सूरिजनोक्तिः ।। ३५५।।

सारमीश्वरि तिलेष्विव तैलं विग्रहेषु निखिलेषु निगूढम् ।

ये धिया मथनतो विदुरेकं ते भवन्ति विबुधास्त्वयि लीनाः ।। ३५६।।

आयसं त्रिभुवनेश्वरि पिण्डं वह्निनेव तपसा तनुपिण्डम् ।

यस्य चिज्ज्वलनजालमयं स्यात् तप्तमम्ब स तवालयभूतः ।। ३५७।।

योऽरणेर्मथनतोऽतिपवित्रं वीतिहोत्रमिव वीतकलङ्कः ।

प्राणमुज्ज्वलयति स्वशरीरात् त्वामसावभयदेऽर्हति यष्टुम् ।। ३५८ ।।

प्राणता श्वसितमेव विचार्यं कुर्वता करणमेव निभाल्यम् ।

गच्छता गमनमेव विशोध्यं तत्तनौ मथनमागमबोध्यम् ।। ३५९ ।।

यो रसं पिबति मूर्धसरोजात् सोमपोऽयमनघः प्रयतात्मा ।

अग्निहोत्रमखिलेश्वरि नित्यं मूलकुण्डदहनस्थितिरस्य ।। ३६०।।

चिन्मयी पिबसि सोममिमं किं सोम एव किमसावसि मातः ।

पीयसे पिबसि च स्वयमेका पेयपातृयुगलं किमु भूत्वा ।। ३६१।।

तैजसं कनकमग्निवितप्तं तेज एव कनकाङ्गि यथा स्यात् ।

मोदरूपकलया तव तप्तं तन्मयं भवति मोदजपिण्डम् ।। ३६२।।

काऽपि मोदलहरी तव वीचिर्निर्गता दशशतारसुधाब्धेः ।

पूरयत्यखिलमम्ब शरीरं नेह वेद्मि परमे जडभागम् ।। ३६३।।

सेयमुत्तमतमा निपतन्ती शीतलाद्दशशतारपयोदात् ।

प्रेरितादखिलराज्ञि भवत्या बुद्धिसस्यमवताद्रसवृष्टिः ।। ३६४।।

दुग्धसिन्धुमथनादमृतं वा शब्दसिन्धुमथनात्प्रणवो वा ।

लभ्यते सुकृतिभिस्तव वीचिर्मूर्धकञ्जमथनाद्रस एषः ।। ३६५।।

अस्थिषु प्रवहति प्रतिवेगं मज्जसारममृतं विदधाना ।

बिभ्रति मदमनुष्णमदोषं मूर्धकञ्जनिलये तव धारा ।। ३६६।।

तैत्तिरीयकथितो रसलाभः सोऽयमेव सकलागमवण्यें ।

एतदेव शशिमण्डलनाथे तन्त्रभाषितपरामृतपानम् ।। ३६७।।

मूर्धसोममजरामररूपे युक्तवीक्षणकरेण निपीड्य ।

शम्भुसुन्दरि सुनोमि धिनोमि त्वां प्रदीप्तकुलकुण्डनिशान्ताम् ।। ३६८ ।।

दृष्टिरेव रविदीधितिरुग्रा शीर्षकञ्जशशिनं प्रविशन्ती ।

शीतलामृतमयी खलु भूत्वा योगिनो द्रवति मोदकला ते ।। ३६९ ।।

मूर्धनि द्रवसि योगयुतानां चक्षुषि ज्वलसि शङ्करभामे ।

तिष्ठसि स्थिरपदा कुलकुण्डे बाह्यतः स्खलसि नैव कदाऽपि ।। ३७० ।।

सा यदि द्रवति मोदकला स्यात् सा यदि ज्वलति चित्कलिका स्यात् ।

सा परा स्थिरपदा यदि तिष्ठत्यक्षरा भवति काचन सत्ता ।। ३७१।।

पश्यता नयनमण्डलवृत्तिं गृह्यसे त्वमचलाधिपकन्ये ।

जानता दशशतारविलासं स्पृश्यसे विदितमम्ब रहस्यम् ।। ३७२ ।।

व्याप्तशक्त्यसुबलेन लसन्ती भानुबिम्बनयनेन तपन्ती ।

चन्द्रबिम्बमनसा विहरन्ती सा पुनर्जयति मूर्ध्नि वसन्ती ।। ३७३।।

स्वागतं सकललोकनुतायै स्वागतं भुवनराजमहिष्यै ।

स्वागतं मयि भृशं सदयायै स्वागतं दशशतारमितायै ।। ३७४।।

सत्कविक्षितिभुजो ललिताभिः स्वागताभिरनघाभिरिमाभिः ।

स्वागतं भणितमस्तु भवान्यै खेलनाय शिर एतदितायै ।। ३७५।।