अष्टादशः स्तबकः - प्रहर्षिणीवृत्तम्

रूपविशेषाः कुण्डलिनीसमुल्लासश्च

धुन्वन्त्यस्तिमिरततिं हरित्तटीनां धिन्वन्त्यः पुरमथनस्य लोचनानि ।

स्कन्दाम्बाहसितरुचो हरन्तु मोहं सान्द्रं मे हृदयगतं प्रसह्य सद्यः ।। ४२६ ।।

तन्वाना विनतहितं विरोधिवर्गं धुन्वाना बुधजनमोदमादधाना ।

सम्राज्ञी त्रिदिवधरारसातलानां रुद्राणी भणतु शिवानि मत्कुलस्य ।। ४२७ ।।

योऽम्ब त्वां हृदि विदधत्तटित्प्रकाशां पीयूषद्युतिमदहृन्मुखारविन्दाम् ।

अन्यत्तु स्मृतिपथतो धुनोति सर्वं कामारेः सुदति न तस्य भुव्यसाध्यम् ।। ४२८ ।।

कालाभ्रद्युतिमसमानवीर्यसारां शक्त्यूर्मिभ्रमकरशुक्लघोरदंष्ट्राम् ।

यो धीरो मनसि दधाति भर्गपत्नि त्वामस्य प्रभवति सङ्गरेषु शस्त्रम् ।। ४२९ ।।

यः प्राज्ञस्तरुणदिवाकरोज्ज्वलाङ्गीं तन्वङ्गि त्रिपुरजितो विचिन्तयेत्त्वाम् ।

तस्याज्ञां दधति शिरस्सु फुल्लजाजी मालां वा धरणिजुषो वशे भवन्तः ।। ४३०।।

यो राकाशशधरकान्तिसारशुभ्रां बिभ्राणां करकमलेन पुस्तकं त्वाम् ।

भूतेशं प्रभुमसकृत्प्रबोधयन्तीं ध्यायेद्वाग्भवति वशेऽस्य नाकदूती ।। ४३१।।

जानीमो भगवति भक्तचित्तवृत्तेस्तुल्यं त्वं सपदि दधासि रूपमग्र्यम्

प्रश्नोऽयं भवति नगाधिनाथकन्ये रूपं ते मदयति कीदृशं स्मरारिम् ।। ४३२।।

चारु स्यादलमिति वक्तुमम्ब शक्यं रूपं ते न वदति कोऽपि कीदृशं वा ।

सम्मोहं परमुपयान्ति कान्तिभाण्डे कामारेरपि नयनानि यत्र दृष्टे ।। ४३३।।

सङ्कल्पैः किमु तव भूषणान्यभूवँच्छिल्पीन्द्राः किमु विदधुर्यथाऽत्र लोके ।

तत्स्वर्णं भगवति कीदृशं मणीनां किं रूपं भवति च तत्र योजितानाम् ।। ४३४ ।।

यान्यङ्गान्यखिलमनोज्ञसारभूतान्येतेषामपि किमु भूषणैरुमे ते ।

आहोस्विल्ललिततमानि भान्ति भूयो भूषाभिर्विकृततमाभिरप्यमूनि ।।४३५।।

मुक्ताभिर्भवति तवाम्ब किन्नु हारः पीयूषद्युतिकरसारनिर्मलाभिः ।

मुण्डैर्वा घलघलशब्दमादधद्भिः सङ्घर्षात् त्रिभुवनसार्वभौमभामे ।। ४३६।।

वस्त्रं स्याद्यदि तव सर्वशास्त्रगम्ये कार्पासं दिवि च तदुद्भवोऽनुमेयः ।

क्षौमं चेद्भगवति तस्य हेतुभूताः कीटाः स्युर्गगनजगत्यपीति वाच्यम् ।। ४३७ ।।

रुद्रस्य प्रियदयितेऽथवा सुरद्रुभूषाणां मणिकनकप्रकल्पितानाम् ।

वस्त्राणामपि मनसे परं हितानां कामं ते भवति समर्पकः समर्थः ।। ४३८ ।।

सुस्कन्धो बहुविटपः प्रवालशोभी सम्फुल्लप्रसवसुगन्धवासिताशः ।

वृक्षः किं भगवति कल्पनामकोऽयं सङ्कल्पः किमु तव कोऽपि देवि सत्यः ।। ४३९।।

सङ्कल्पान्न भवति कल्पपादपोऽन्यः स्वर्दोग्ध्री पुनरितरा न कुण्डलिन्याः ।

यः कुर्याद् द्वयमिदमुद्गतात्मवीर्यं कारुण्यात्तव भुवि चास्य नाकभाग्यम् ।। ४४० ।।

आपीनं भवति सहस्रपत्रकञ्ज वत्सोऽस्याः पटुतरमूलकुण्डवह्निः ।

दोग्धाऽऽत्मा दहरसरोरुहोपविष्टो मौनं स्यात्सुरसुरभेस्तनूषु दोहः ।।४४१।।

दोग्ध्र्यास्ते भगवति दोहनेन लब्धं वत्साग्निप्रथमनिपानसद्रवायाः ।

दुग्धं स्वाद्वमृतमयं पिबन्ममात्मा सन्तृप्तो न भवति दुर्भरोऽस्य कुक्षिः ।। ४४२।।

वत्सोऽग्निः पिबति दृढा‌ङ्घ्रिरम्ब पश्चादश्रान्तं पिबति दुहन् पुरोऽन्तरात्मा ।

वृद्धिं च व्रजति पयः प्रतिप्रदोहं दोग्ध्र्यास्ते द्रव इह कुण्डलिन्यपारः ।। ४४३।।

सोमस्य द्रवमिममाहुरम्ब केचिद् दुग्धाब्धेरमृतरसं गदन्ति केऽपि ।

बाष्पं केऽप्यभिदधते तु कौलकुण्डं पीनोधस्स्रव भणन्ति धेनोः ॥ ४४४।।

मूले त्वं ज्वलदनलप्रकाशरूपा वीणायां प्रबलमहामदोष्मरूपा ।

शीर्षाब्जे सततगलद्रसस्वरूपा भ्रूमध्ये भवसि लसत्तटित्स्वरूपा ।। ४४५।।

हार्दे चेदवतरसीह पुण्डरीके छायावत्सकलमपि प्रपश्यसि त्वम् ।

आरूढा दशशतपत्रमद्रिपुत्रि स्याश्चेत्त्वं भणसि जगत्सुधासमुद्रम् ।। ४४६।।

नेत्राभ्यां सरसिरुहच्छदायताभ्यां वक्त्रेण प्रविमलहासभासुरेण ।

प्रत्यक्षा मम मनसः पुरः पुरन्ध्री कामारेः परिणतमस्मदीयभाग्यम् ।। ४४७ ।।

पुण्यानां परिणतिरेव भूतभर्तुः सिद्धानां बलनिधिरेव कोऽपि गूढः ।

भक्तानां दृढतरिरेव शोकसिन्धौ मग्नानां मम जननी महीध्रपुत्री ।। ४४८ ।।

उद्धर्तुं विनतजनं विषादगर्तात् संस्कर्तुं भुवनहिताय योगयुक्तम् ।

संहर्तुं खलकुलमुद्धतं च दर्पाद् भर्गस्य प्रियतरुणी सदा सदीक्षा ।। ४४९ ।।

मृद्वीकां मधुरतया सुधां महिम्ना गाम्भीर्यात्सुरतटिनीं च निर्जयन्ती ।

शर्वाणीचरितपरा प्रहर्षिणीनां श्रेणीयं जयतु गणेश्वरेण बद्धा ।। ४५० ।।