अष्टाविंशः स्तबकः - वसन्ततिलकावृत्तम्

रेणुकादिवर्णनम्

अन्तर्वलक्षपरिधिभ्रममादधानो वक्त्रस्य पूर्णतुहिनद्युतिमण्डलस्य ।

हासः करोतु भवतां परमं प्रमोदं शुद्धान्तपङ्कजदृशः प्रमथेश्वरस्य ।। ६७६ ।।

सम्मोहनानि तुहिनांशुकलाधरस्य सञ्जीवनानि सरसीरुहसायकस्य ।

सन्दीपनानि विनतेषु जनेषु शक्तेः संहर्षणानि मम सन्तु शिवास्मितानि ।। ६७७ ।।

पापानि मे हरतु काचन कृत्तशीर्षा माता पदाम्बुजभुजिष्यवितीर्णहर्षा ।

या भक्तलोकवरदानविधौ विनिद्रा वासं कमण्डलुधुनीपुलिने करोति ।। ६७८ ।।

षष्ठावतारजननावनिरेकवीरा भीमा धुनोतु दुरितानि गणाधिपस्य ।

या भक्तरक्षणविधावतिजागरूका पुण्ये कमण्डलुधुनीपुलिने चकास्ति ।। ६७९ ।।

छेदाय चेद् गतरजा मुनिरादिदेश चिच्छेद चेद्बहुगुणस्तनयः सवित्रीम् ।

दाह्यं शरीरमखिलप्रभुरीशशक्तिः यद्याविवेश च कथा परमाद्भुतेयम् ।। ६८०।।

पुत्रः प्रियस्तव शिरः सहसा चकर्त कृत्ता च हर्षभरिता भवती ननर्त ।

नो तस्य पापमपि नो तव काऽपि हानिः नाशोऽस्य हा भुजभुवामभवद्विपाकः ।। ६८१।।

अम्बैव सा सुरभिरर्जुनभूपतिर्यां वीर्याज्जहार स च भार्गव आजहार ।

तस्या हतेः परगृहस्थितिरेव हेतुः गन्धर्वदर्शनकथा रिपुकल्पितैव ।। ६८२।।

छिन्नानि नो कति शरीरभृतां शिरांसि तत्पूज्यते जगति रैणुकमेव शीर्षम् ।

कृत्ताः कलेवरवतां कति नाभयो न चेतो धिनोति सुरभिर्मृगनाभिरेकः ।। ६८३।।

प्राणा वसन्ति शिरसा रहिते शरीरे लीलासरोजति शिरस्तु करेऽस्य कृत्तम् ।

तन्निघ्नमेतदखिलं च धियैव धीराः पश्यन्तु नन्दनगरे तदिदं विचित्रम् ।। ६८४ ।।

प्राणेश्वरी विधिपुरे लसतः पुरारेरङ्गीकरोतु शरणागतिमम्बिका मे ।

लब्धं निपीय यदुरोरुहकुम्भदुग्धं सम्बन्धमूर्तिरभवत्कविचक्रवर्ती ।। ६८५।।

अप्राप्य लोकरचनावनपातनेषु यस्यास्त्रयोऽपि पुरुषाः करुणाकटाक्षम् ।

नैवेशते किमपि सा जगदेकमाता भद्रा परा प्रकृतिरस्त्वघनाशिनी नः ।। ६८६ ।।

राका प्रबोधशशिनो हृदयोदयस्य नौका विपज्लनिधौ पततां जनानाम् ।

वेदध्वजस्य ललिता त्रिरुचिः पताका काचिन्ममास्तु शरणं शिवमूलटीका ।। ६८७।।

मौलौ महेन्द्रसुदृशस्सुमनोनिकायसंशोभिते सदसि मान्य इवाभिजातः ।

रेणुश्च यच्चरणभूर्लभतेऽग्रपीठं त्राणाय सा भवतु भूतपतेर्वधूर्नः ।। ६८८।।

अम्बावृणोति परितोऽप्ययमन्धकारो नात्मानमेव मम किं तु कुलं च देशम् ।

शीघ्रं मदीयहृदयोदयपर्वताग्रे श्रीमानुदेतु तव पादमयूखमाली ।। ६८९ ।।

कष्टं धुनोतु मम पर्वतपुत्रिकायाः प्रत्यग्रपङ्करुहबान्धवकान्तिकान्तम् । अम्भोरुहासनमुखामरमौलिरत्नज्योतिर्विशेषितगुणं चरणारविन्दम् ।। ६९० ।।

ज्याशिञ्जितानि समरे गिरिशं जिगीषोः कामस्य हंसनिवहस्य निमन्त्रणानि ।

धुन्वन्तु मे विपदमद्रिकुमारिकायाः पादारविन्दकटकक्वणितानि तानि ।। ६९१ ।।

यः सर्वलोकमथनं महिषं जिगाय यस्यैव कर्म दमनं च तदन्तकस्य ।

नारीनराकृतिभृतो महसस्तमङ्घ्रिं मञ्जीरनादमधुरं शरणं व्रजामि ।। ६९२ ।।

आपन्महोग्रविषराशिनिमग्नमेतं दीनं त्वदीयचरणं शरणं प्रपन्नम् ।

उद्धर्तुमम्ब करुणापरिपूर्णचित्ते वित्तेशमित्रकुलनारि तवैव भारः ।। ६९३।।

लोकाधिराज्ञि पतितं विपदन्धकूपे संरुद्धदृष्टिमभितस्तिमिरच्छटाभिः ।

मातः समुद्धर कृपाकलिते मृडानि पुत्रं करेण जगतामभयङ्करेण ।। ६९४।।

अस्य त्वदीयपदपङ्क‌जकिङ्करस्य दुर्भाग्यपाकविफलीकृतपौरुषस्य ।

प्राणेश्वरि प्रमथलोकपतेरुपायं वीक्षस्व तारणविधौ निपुणे त्वमेव ।। ६९५।।

मृत्युञ्जयोरुमणिपीठतटे निषण्णे ताटङ्ककान्तिबहुलीकृतगण्डशोभे । माणिक्यकङ्कणलसत्करवारिजाते जाते कुलाचलपतेर्जहि पातकं नः ।। ६९६ ।।

किं ते वपुर्जननि तप्तसुवर्णगौरं कामारिमोहिनि किमिन्दुकलावलक्षम् । पाकारिनीलमणिमेचककान्त्युताहो बन्धूकपुष्पकलिकारुचि वा स्मरामि ।। ६९७।।

त्वं सुन्दरी नृपतिजातिजितस्त्वमम्बा धूमावती त्वमजरे भुवनेश्वरी त्वम् ।

काली त्वमीश्वरि शुकार्भकधारिणी त्वं तारा त्वमाश्रितविपद्दलनासिधारा ।। ६९८ ।।

त्वं भैरवी भगवती बगलामुखी त्वं रामा च सा कमलकाननचारिणी त्वम् । कैलासवासिनयनामृतभानुरेखे को वेद ते जननि जन्मवतां विभूतीः ।। ६९९ ।।

धुन्वन्तु सर्वविपदः सुकृतप्रियाणां धुन्वन्तु चाखिलसुखान्यघलालसानाम् ।

आवर्ज्य भूरिकरुणं पुरजित्तरुण्याश्चित्तं वसन्ततिलकाः कविभर्तुरेताः ।। ७०० ।।

।। समाप्तं च सप्तमं शतकम् ।।