चतुस्त्रिशः स्तबकः - हरिणीवृत्तम्

प्रार्थना

विदितमहिमा विश्वाधानादनेकविधाद्भुतात्

प्रथितचरितः शर्वालोकप्रतापविवर्धनात् ।

प्रकटितगुणः पापध्वान्तप्रसारनिरोधनात्

प्रदिशतु शिवाहासो भासां निधिः कुशलानि मे ।। ८२६ ।।

हृदि करुणया पूर्णा बाह्वोर्बलेन महीयसा

पदकमलयोर्लक्ष्म्या भक्तैर्जनैरुपजीव्यया ।

मुखसितकरे लावण्येन त्रिणेत्रदृशां बलं

बहु विदधता काली माताऽवतात्पदसेविनम् ।। ८२७।।

जगदधिपया सिद्धं दोग्ध्र्याऽथवोत रसज्ञया

मुनिजननुतं देवीमन्त्रं जपेद्यदि मानवः ।

अमृतजलदीभूतः पूतः प्रयोगविशेषवित्

स इह वसुधालोके धारा गिरामभिवर्षति ।। ८२८ ।।

इममभिमुखीभूता शातोदरी कमलालया

हयगजघटापूर्णाऽभ्यर्णं समेत्य निषेवते ।

सविबुधमिदं विश्वं तस्य प्रयाति पुनर्वशं

प्रथितयशसां सिद्धीनां चाप्यमुं भजतेऽष्टकम् ।। ८२९ ।।

सुविमलधियस्तस्य क्रोधाद् दृगम्बुधुतद्युती

रिपुजनवधूगण्डाभोगो भवेदुत पाण्डुरः ।

सपदि भुवनव्याप्तं चाप्तैः प्रमाणपुरस्सरं

भणितमजरं भद्रं ज्योतिः परं हृदि भासते ।।८३०।।

अदयमरिभिः क्रान्ते राष्ट्र त्वमीश्वरि रक्षिका

सुमशरमुखैर्धूते चित्ते त्वमीश्वरि रक्षिका ।

प्रबलदुरितैर्ग्रस्ते वंशे त्वमीश्वरि रक्षिका-

ऽप्यसृजति जलं मेघे मोघे त्वमीश्वरि रक्षिका ।। ८३१।।

भगवति निजौ साक्षात्पुत्रौ बृहस्पतिपावकौ

गणपतिगुहावेतौ वेषान्तरव्यवहारतः ।

भरतधरणीखण्डे हेतोः कुतः कृतसम्भवौ

कलकलयुते काले देवि व्यधाः कथय द्रुतम् ।। ८३२ ।।

समयमयि ते धृत्वा पादाम्बुजं रमणः सुतो

गिरिवरगुहास्वन्तः शान्तो नयेद्यदि नाद्भुतम् ।

स्थलविरहतः स्वीयस्थाने किमत्र समागतो

न वदसि कुतः कार्यं तस्मै कुलाचलकन्यके ॥ ८३३॥

परिभणति चेच्छिष्यव्यूहे महाद्भुतसङ्गती-

र्जननि रमणो योगीशानस्ततो बहु नो फलम् ।

अमिततमया दृष्टेः शक्त्या कदा सरणिं नये-

दपथपतितं धात्रीलोकं तदेव वदाम्बिके ।। ८३४॥

अहमिह कुतो हेतोर्जातो विषण्णतमे स्थले

चरणकमलच्छायां मायाधिराज्ञि विहाय ते ।

परमकरुणो घोरः शापः किमेष सवित्रि ते

किमपि भुवि वा कार्यं कर्तुं नियोजितवत्यसि ॥ ८३५॥

व्रजति विलयं स्नेहो दूरप्रवासवशादिति

प्रवदति बुधः कश्चित्सत्यं प्रभाति तदम्बिके ।

भगवति निजे कुक्षौ जातं दिवो धरणीगतं

स्मृतिसरणितो दूरे हा हा करोषि रुषा यथा ।। ८३६ ।।

मम तु विमला हृद्या विद्या महेश्वरि याऽभव-

न्मनसि च परा चित्रा शक्तिश्चिरन्तनि याऽभवत् ।

वचसि च महद्भाग्यं श्लाघ्यं यदीड्यतमेऽभवत्

तदयि गलितं मत्तो वित्तत्रयं भवतो भुवि ।। ८३७।।

कृतमयि मया पापं घोरं सुकर्मसु सङ्गिनां

यदहमदयो विघ्नं नृणां मुहुर्मुहुराचरम् ।

अतिकटु फलं तस्याश्नामि श्रितो नरविग्रहं

प्रमथनृपतेर्जाये माये जनन्यव मामिमम् ।। ८३८ ।।

न भवसि दृशोर्मार्गे लोकाधिराज्ञि कुतो गिरो

न च बहुकृपे स्वप्ने वा त्वं प्रयच्छसि दर्शनम् ।

अपनयसि नो सन्देहं वा परोक्षकृपावशा-

दपि सुरनुते लग्ना कार्यान्तरे किमुतादया ।। ८३९।।

निरवधिशिवे माहात्म्यं ते भणन्ति महर्षयो

मनसि करुणा न न्यूना ते यथा प्रथिताः कथाः ।

तदिदमखिलं मिथ्या स्यादित्यसाध्यमुदीरितुं

यदसि विमुखी पुत्रे किं वा भवेदिह कारणम् ।। ८४०।।

भुवनभरणं नाल्पं कार्यं न देवि तव क्षणो

गुरु च बहुलं कृत्यं नित्यं तवास्ति न तन्मृषा ।

न तव कठिनं मौनं निन्द्यं तथापि न पार्वति

स्मर सकृदिमं दीनं पुत्रं तदेव ममाधिकम् ।।८४१।।

न भवति सुधाधारावर्षादयं मुदितस्तनौ

मधुमदमुषां वाचां सर्गान्न चाप्ययमुद्धतः ।

तव पदयुगे निष्ठालाभान्न तृप्यति चाप्ययं

भगवति चिरात् सन्देशं ते सुतः प्रतिवीक्षते ।। ८४२।।

किमिह भुवने कर्तव्यं मे किमर्थमिहागतो-

ऽस्म्यवनि जगतां कं वोपायं श्रये निजशक्तये ।

किमपि किमपि स्वान्ते ध्वान्ते यथा परिदृश्यते

स्फुटमभयदे वक्तुं किञ्चिच्छ्रमं त्वमुरीकुरु ।। ८४३।।

न मम परमे मुक्तावाशा न वा विभवाष्टके

न च गजघटापूर्णायां वा महेश्वरि सम्पदि ।

न च मधुमुचां वाचां सर्गे निरर्गलवैभवे

मुनिभुवि कुतो जातः सोऽहं तदेव समीर्यताम् ।। ८४४ ॥

प्रथममनघं वाञ्छाम्यन्नं सदारसुतातिथे-

र्भगवति ततः पादद्वन्द्वे तवाविचलां स्थितिम् ।

अथ सुरजगद्वार्ताज्ञानं सवित्रि ततः परं

मुनिभुवि भवे हेतुं ज्ञातुं मृगाक्षि पुरद्विषः ।। ८४५।।

यदि तव कृपा पुत्रे भक्ते पदाम्बुजवन्दिनि

व्रतशतकृशे शीर्षाम्भोजामृतं त्वयि जुह्वति ।

भरतधरणीसेवालोले भवप्रियभामिनि

स्वयमुपदिशामुष्मै योग्यं विधानमनाविलम् ।।८४६।।

जननि जगतां स्वल्पे कामेऽप्ययं त्वयि लम्बते

पुरभिदबले मध्ये कामेऽप्ययं त्वयि लम्बते ।

बहुलकरुणे श्रेष्ठे कामेऽप्ययं त्वयि लम्बते

भगवति परे वीते कामेऽप्ययं त्वयि लम्बते ।। ८४७।।

तनुभुवि मयि प्रीत्या वाऽम्ब त्रिलोकविधायिके

पदयुगरते वात्सल्याद्वा पुरारिपुरन्ध्रिके ।

स्वविमलयशोगानासक्ते कृपावशतोऽथवा

परुषमजरे मौनं त्यक्त्वा स्फुटीकुरु मे गतिम् ।। ८४८ ।।

जयतु भरतक्षोणीखण्डं विषादविवर्जितं

जयतु गणपस्तस्य क्षेमं विधातुमना मुनिः ।

जयतु रमणस्तस्याचार्यो महर्षिकुलाचलो

जयतु च तयोर्माता पूता महेशविलासिनी ।। ८४९।।

गणपतिमुनेरेषा भाषाविदां हृदयङ्गमा

सुकविसुहृदः शब्दैरत्युज्वला हरिणीततिः ।

ललितचतुरैर्भावैर्यान्ती सुरूपवनान्तरं

मदयतु मनः कामारातेर्निशान्तमृगीदृशः ।। ८५० ।।