सप्तमः स्तबकः - वसन्ततिलकावृत्तम्

व्योमशरीरा, मातृकादिविभूतयश्च

वाणीसरोरुहदृशो हयराजहंसो

वक्त्रारविन्दनिलयाद्वहिरागतायाः ।

आलापकालदरहास इह स्थितानां

क्षेमं करोतु सुतरां हरसुन्दरीयः ।। १५१।।

नादोऽसि वागसि विभाऽसि चिदस्यखण्डा

खण्डीभवन्त्यपि चिदस्यखिलेन्द्रकान्ते ।

तत्तादृशीं निखिलशक्तिसमष्टिमीशे

त्वामन्तरिक्षपरिकॢप्ततनुं नमामि ।। १५२।।

विश्वप्रसिद्धविभवास्त्रिषु विष्टपेषु

याः शक्तयः प्रविलसन्ति परःसहस्राः ।

तासां समष्टिरतिचित्रनिधानदृष्टिः

सृष्टिस्थितिप्रलयकृद् भुवनेश्वरि त्वम् ।। १५३ ।।

जाने न यत्तव जगज्जनयित्रि रूपं

सङ्कल्प्यते किमपि तन्मनसो बलेन ।

सङ्कल्पितस्य वपुषः श्रितशोकहन्त्रि

विन्यस्यते तव वचोतिगधाम नाम ।। १५४।।

कामं वदन्तु वनितामितिहासदक्षा

स्त्वां सर्वलोकजनयित्रि सदेहबन्धाम् ।

सत्यं च तद्भवतु सा तव काऽपि लीला

दिव्यं रजस्तु तव वास्तविकं शरीरम् ।। १५५।।

भूजन्मपांसुभिरगर्हितशुद्धरूपा

या काऽपि पांसुपटली विपुलेऽन्तरिक्षे ।

सा ते तनुः सुमहती वरदे सुसूक्ष्मा

तामेव देवसरणिं कथयन्ति धीराः ।। १५६ ।।

या देवि देवसरणिर्भवमग्नदुर्गा

वैरोचनीति कथिता तपसा ज्वलन्ती ।

राजीवबन्धुमहसा विहिताङ्गरागा

सा ते तनुर्भवति सर्वसुपर्ववर्ये ।। १५७ ।।

प्राणास्तवात्र हृदयं च विराजतेऽत्र

नेत्राणि चात्र शतशः श्रवणानि चात्र ।

घ्राणानि चात्र रसनानि तथा त्वचश्च

वाचोऽत्र देवि चरणानि च पाणयोऽत्र ।। १५८ ।।

सर्वत्र पश्यसि शृणोषि च सर्वतोऽम्ब

सर्वत्र खादसि विजिघ्रसि सर्वतोऽपि ।

सर्वत्र च स्पृशसि मातरभिन्नकाले

कः शक्नुयान्निगदितुं तव देवि भाग्यम् ।। १५९ ।।

सर्वत्र नन्दसि विमुञ्चसि सर्वतोऽम्ब

सर्वत्र संसरसि गर्जसि सर्वतोऽपि ।

सर्वत्र देवि कुरुषे तव कर्मजाल

वैचित्र्यमीश्वरि निरूपयितुं क्षमः कः ।। १६०।।

विश्वाम्बिके त्वयि रुचां पतयः कियन्तो

नानाविधाब्धिकलिताः क्षितयः कियत्यः ।

बिम्बानि शीतमहसां लसतां कियन्ति

नैतच्च वेद यदि को विबुधो बहुज्ञः ।। १६१।।

अव्यक्तशब्दकलयाऽखिलमन्तरिक्षं

त्वं व्याप्य देवि सकलागमसम्प्रगीते ।

नादोऽस्युपाधिवशतोऽथ वचांसि चासि

ब्राह्मीं वदन्ति कवयोऽमुकवैभवां त्वाम् ।। १६२।।

नानाविधैर्भुवनजालसवित्रि रूपै-

र्व्याप्तैक निष्कलगभीरमहस्तरङ्गैः ।

व्यक्तं विचित्रयसि सर्वमखर्वशक्ते

सा वैष्णवी तव कला कथिता मुनीन्द्रैः ।। १६३ ।।

व्यक्तित्वमम्ब हृदये हृदये दधासि

येन प्रभिन्न इव बद्ध इवान्तरात्मा ।

सेयं कला भुवननाटकसूत्रभर्त्रि

माहेश्वरीति कथिता तव चिद्विभूतिः ।। १६४।।

आहारशुद्धिवशतः परिशुद्धसत्त्वे

नित्यस्थिरस्मृतिधरे विकसत्सरोजे ।

प्रादुर्भवस्यमलतत्त्वविभासिका या

सा त्वं स्मृता गुरुगुहस्य सवित्रि शक्तिः ।। १६५।।

हव्यं यया दिविषदो मधुरं लभन्ते

कव्यं यया रुचिकरं पितरो भजन्ते ।

अश्नाति चान्नमखिलोऽपि जनो ययैव

सा ते वराहवदनेति कलाऽम्ब गीता ।। १६६ ।।

दुष्टान्निहंसि जगतामवनाय साक्षा

दन्यैश्च घातयसि तप्तबलैर्महद्भिः ।

दम्भोलिचेष्टितपरीक्ष्यबला बलारेः

शक्तिर्न्यगादि तव देवि विभूतिरेषा ।। १६७ ।।

सङ्कल्परक्तकणपानविवृद्धशक्त्या

जाग्रत्समाधिकलयेश्वरि ते विभूत्या ।

मूलाग्निचण्डशशिमुण्डतनुत्रभेत्र्या

चामुण्डया तनुषु देवि न किं कृतं स्यात् ।। १६८ ।।

त्वं लोकराज्ञि परमात्मनि मूलमाया

शक्रे समस्तसुरभर्तरि जालमाया ।

छायेश्वरान्तरपुमात्मनि योगमाया

संसारसक्तहृदयेष्वसि पाशमाया ।। १६९।।

त्वं भूतभर्तरि भवस्यनुभूतिनिद्रा

सोमस्य पातरि बिडौजसि मोदनिद्रा।

सप्ताश्वबिम्बपुरुषात्मनि योगनिद्रा

संसारमग्नहृदयेष्वसि मोहनिद्रा ।। १७० ।।

विष्णुश्चकार मधुकैटभनाशनं य-

न्मुक्तः सहस्रदलसम्भवसंस्तुता सा ।

काली घनाञ्जननिभप्रभदेहशालि-

न्युग्रा तवाम्ब भुवनेश्वरि कोऽपि भागः ।। १७१।।

विद्युत्प्रभामयमधृष्यतमं द्विषद्भि-

श्चण्डप्रचण्डमखिलक्षयकार्यशक्तम् ।

यत्ते सवित्रि महिषस्य वधे स्वरूपं

तच्चिन्तनादिह नरस्य न पापभीतिः ।। १७२।।

शुम्भं निशुम्भमपि या जगदेकवीरौ

शूलाग्रशान्तमहसौ महती चकार ।

सा कौशिकी भवति काशयशाः कृशोद-

र्यात्माङ्गजा तव महेश्वरि कश्चिदंशः ।। १७३।।

माये शिवे श्रितविपद्विनिहन्त्रि मातः

पश्य प्रसादभरशीतलया दृशा माम् ।

एषोऽहमात्मजकलत्रसुहृत्समेतो

देवि त्वदीयचरणं शरणं गतोऽस्मि ।। १७४ ।।

धिन्वन्तु कोमलपदाः शिववल्लभाया-

श्चेतो वसन्ततिलकाः कविकुञ्जरस्य ।

आनन्दयन्तु च पदाश्रितसाधुसङ्घं

कष्टं विधूय सकलं च विधाय चेष्टम् ।। १७५।।