तृतीयं शतकम्

नवमः स्तबकः - आर्यावृत्तम्

मन्दहासः

शारदवलक्षपक्षक्षणदावैमल्यशिक्षकोऽस्माकम् ।

जागर्तु रक्षणाय स्थाणुपुरन्ध्रीमुखविकासः ।। २०१।।

व्याख्यानं हर्षस्य प्रत्याख्यानं शरत्सुधाभानोः ।

दिशतु हृदयप्रसादं गौरीवदनप्रसादो नः ।। २०२।।

अन्तर्गतस्य हर्षक्षीरसमुद्रस्य कश्चन तरङ्गः ।

हासो हरहरिणदृशो गतपङ्गं मम करोतु मनः ।। २०३॥

दिशि दिशि विसर्पदंशुप्रशमिततापं परास्तमालिन्यम् ।

कुशलानि प्रदिशतु नः पशुपतिहृदयेश्वरीहसितम् ।। २०४।।

अन्तर्गतं च तिमिरं हरन्ति विहसन्ति रोहिणीकान्तम् ।

हसितानि गिरिशसुदृशो मम प्रबोधाय कल्पन्ताम् ।। २०५।।

भूषातुषारदीधितिदीधित्या सह विहायसो रङ्गे ।

विचरन् पुरहरतरुणीदरहासो मे हरत्वेनः ।। २०६।।

रुद्राणीदरहसितान्यस्माकं संहरन्तु दुरितानि ।

येषामुदयो दिवसो भूषापीयूषकिरणस्य ।। २०७ ।।

स्कन्दजननीमुखेन्दोरस्मान् पुष्णातु सुस्मितज्योत्स्ना ।

मुनिमतिकैरविणीनामुल्लासकथा यदायत्ता ।। २०८।।

कमनीयकण्ठमालामुक्तामणितारकावयस्यो नः ।

कामान् वितरतु गौरीदरहासो नाम धवलांशुः ।। २०९।।

अनवद्यकण्ठमालामुक्तावलिकिरणनिवहसहवासी ।

हरदयितादरहासो हरतु ममाशेषमज्ञानम् ।। २१० ।।

ज्ञ इव ज्ञदृश्य उत्तम इलाधराधीशनन्दिनीहासः ।

पूर्णं करोतु मानसमभिलाषं सर्वमस्माकम् ।। २११ ।।

आलोकमात्रतो यः शङ्करमसमास्त्रकिङ्करं चक्रे ।

अल्पोऽप्यनल्पकर्मा हासो नः पातु स शिवायाः ।। २१२।।

स्मरमतरतमीशं यः करोति भावप्रसङ्गचातुर्या ।

द्विजगणपुरस्कृतोऽव्यात् स शिवाहासप्रवक्ता नः ।। २१३।।

रदवाससा रथी मां शरी करैः पातु पार्वतीहासः ।

पावकदृशं जिगीषोः पञ्चपृषत्कस्य सेनानीः ।। २१४ ।।

शिवहृदयमर्मभेदि स्मितं तदद्रीशवंशमुक्तायाः ।

दशनद्युतिद्विगुणितश्रीकं शोकं धुनोतु मम ।। २१५।।

ब्रह्माण्डरङ्गभाजो नट्याः शिवसूत्रधारसहचर्याः ।

श्रीवर्धनोऽनुलेपो मुखस्य हासः पुनात्वस्मान् ।। २१६ ।।

अधरप्रवालशयने नासाभरणप्रभाविलासिन्या ।

रममाणो हररमणीहासयुवा हरतु नः शोकम् ।। २१७।।

अधरोष्ठवेदिकायां नासाभरणांशुशाबकैः साकम् ।

कुलमखिलमवतु खेलन्नद्रिसुताहासबालो नः ।। २१८ ।।

अनुलेपनस्य वीप्सा द्विर्भावः कुचतटीदुकूलस्य ।

हरतु हृदयव्यथां मे हसितं हरजीवितेश्वर्याः ।। २१९।।

गिरिशाङ्गरागभसितं स्वागतवचसाऽभिनन्ददादरतः ।

गिरिजालीलाहसितं गरीयसीं मे तनोतु धियम् ।। २२० ।।

दयितेन सँल्लपन्त्याः सह तुहिनमरीचिशिशुकिरीटेन ।

वागमृतबुद्बुदोऽव्यादलसो मामगभुवो हासः ।। २२१ ।।

शुद्धः कुचाद्रिनिलयादपि मुक्ताहारतो हरपुरन्ध्र्याः ।

वदनश्रीप्रासादे विलसन् हासोऽलसोऽवतु माम् ।। २२२।।

व्यर्थीभूते चूते गतवति परिभूतिमसितजलजाते ।

अनिते सिद्धिमशोके कमलेऽपि गलज्जयश्रीके ।। २२३।।

बहुधा बिभेद हृदयं हरस्य बाणेन येन सुमबाणः ।

तदुमालीलाहसितं मल्लीसुममस्तु मे भूत्यै ।। २२४ ।।

अमलदरस्मितचिह्नास्ता एताः सर्वमङ्गला आर्याः ।

कमनीयतमास्वसमामुपतिष्ठन्तामुमां देवीम् ।। २२५।।