ಕಾವ್ಯಕಂಠ ವಾಸಿಷ್ಠ ಶ್ರೀ ಗಣಪತಿ ಮುನಿ ವಿರಚಿತಮ್ ಉಮಾಸಹಸ್ರಮ್
ಉಮಾಸಹಸ್ರಂ
ಅಷ್ಟಾದಶಃ ಸ್ತಬಕಃ - ಪ್ರಹರ್ಷಿಣೀವೃತ್ತಮ್
“ರೂಪವಿಶೇಷಾಃ ಕುಂಡಲಿನೀ-ಸಮುಲ್ಲಾಸಶ್ಚ” — ಅಂದರೆ “ದೇವಿಯ ವಿಶಿಷ್ಟ ರೂಪಗಳು ಮತ್ತು ಕುಂಡಲಿನಿಯ ಉಲ್ಲಾಸಪೂರ್ಣ ವಿಕಾಸ”** ಎಂಬ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಈ ಹದಿನೆಂಟನೇ ಸ್ತಬಕದಲ್ಲಿ ಪರಸ್ಪರ ಮಿಳಿತಗೊಂಡಿರುವ ಎರಡು ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶಗಳು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತವೆ. ಮೊದಲ ಭಾಗದಲ್ಲಿ, ಭಕ್ತನ ಸ್ವಭಾವ, ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ಧ್ಯಾನಕ್ಕೆ ಅನುಗುಣವಾಗಿ ಒಂದೇ ದೇವಿ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಶ್ರೀ ಗಣಪತಿ ಮುನಿ ವಿವರಿಸುತ್ತಾರೆ — ಕೆಲವೆಡೆ ನೀಲವರ್ಣದ ಉಗ್ರರೂಪಿಣಿಯಾಗಿ; ಕೆಲವೆಡೆ ಉದಯಸೂರ್ಯನಂತೆ ತೇಜೋಮಯಿಯಾಗಿ; ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಚಂದ್ರನಂತೆ ಶ್ವೇತವರ್ಣದಿಂದ, ಪುಸ್ತಕಧಾರಿಣಿಯಾಗಿ; ಇನ್ನೊಂದು ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಶಿವನನ್ನೇ ಮೋಹಗೊಳಿಸಬಲ್ಲ ವರ್ಣನಾತೀತ ಸೌಂದರ್ಯಮೂರ್ತಿಯಾಗಿ ಆಕೆ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಳಾಗುತ್ತಾಳೆ. ನಂತರ ಆಕೆಯ ಆಭರಣಗಳು, ವಸ್ತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ದಿವ್ಯಾಲಂಕಾರಗಳ ನಿಜಸ್ವರೂಪವೇನು ಎಂಬುದನ್ನು ಮುನಿ ಚಮತ್ಕಾರಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ, ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಸಮಸ್ತ ರೂಪಗಳೂ **ಆಕೆಯ ಸ್ವಸಂಕಲ್ಪದಿಂದಲೇ ಅವಿರ್ಭವಿಸುವವು** ಎಂದು ಸೂಚಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಶೀರ್ಷಿಕೆಯ ಮೊದಲ ಭಾಗವಾದ *ರೂಪವಿಶೇಷಾಃ* ದೇವಿಯ ಅನೇಕ ಸಾಧ್ಯ ದಿವ್ಯಾಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಮೂಲಕ ಸಾರ್ಥಕವಾಗುತ್ತದೆ.
ಸ್ತಬಕದ ಎರಡನೇ ಭಾಗವು ಅಂತರ್ಮುಖವಾಗಿ, **ಕುಂಡಲಿನಿಯ ಸಮುಲ್ಲಾಸವನ್ನು — ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಕಾಸವನ್ನು, ಆನಂದಪೂರ್ಣ ಚಲನೆಯನ್ನು** ವಿವರಿಸುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಮುನಿ ಒಂದು ಅಸಾಧಾರಣ ಯೋಗರೂಪಕವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಾರೆ: ಕುಂಡಲಿನಿಯನ್ನು ದಿವ್ಯ ಕಾಮಧೇನುವಾಗಿ, ಸಹಸ್ರಾರವನ್ನು ಹಾಲಿನಿಂದ ತುಂಬಿರುವ ಆಕೆಯ ಕೆಚ್ಚಲಾಗಿ, ಮೂಲಾಧಾರಾಗ್ನಿಯನ್ನು ಕರುವಿನಂತೆ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಆಸೀನವಾಗಿರುವ ಅಂತರಾತ್ಮವನ್ನು ಹಾಲು ಕರೆಯುವವನಂತೆ ಚಿತ್ರಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮೇಲಿನಿಂದ ಕೆಳಗೆ ಹರಿಯುವ ಅಮೃತಪ್ರವಾಹವನ್ನು ಸೋಮವಾಗಿ, ಕ್ಷೀರಸಾಗರದ ಅಮೃತವಾಗಿ, ಕೌಲಕುಂಡದಿಂದ ಉದ್ಭವಿಸುವ ಆವಿಯಾಗಿ, ಅಥವಾ ದಿವ್ಯಧೇನುವಿನಿಂದ ಹರಿಯುವ ಹಾಲಾಗಿ ವಿಭಿನ್ನ ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ವರ್ಣಿಸುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಸೂಕ್ಷ್ಮಶರೀರದ ವಿವಿಧ ಕೇಂದ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಆಕೆಯನ್ನು ವಿಭಿನ್ನ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ದರ್ಶಿಸುತ್ತಾರೆ — ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಅಗ್ನಿಯಾಗಿ, ಬೆನ್ನೆಲುಬಿನ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಮದೋತ್ಪಾದಕ ತಾಪಶಕ್ತಿಯಾಗಿ, ಭ್ರೂಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿನಂತೆ, ಸಹಸ್ರದಳಪದ್ಮದಲ್ಲಿ ನಿರಂತರವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಅಮೃತಧಾರೆಯಾಗಿ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಈ ಸ್ತಬಕವು **ಕುಂಡಲಿನಿಯ ಜಾಗೃತಿ, ಆರೋಹಣ, ಅವರೋಹಣ ಮತ್ತು ಅಂತರಾತ್ಮವನ್ನು ಆನಂದರಸದಿಂದ ಪೋಷಿಸುವ ದಿವ್ಯಪ್ರವಾಹ**ದ ಸಜೀವ ಯೋಗಚಿತ್ರಣವಾಗಿ ರೂಪುಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಈ ಸ್ತಬಕದಲ್ಲಿ ಮುನಿಯವರ ವಿಶೇಷ ಪ್ರತಿಭೆ **ತಾಂತ್ರಿಕ ದೇವೀರೂಪಚಿತ್ರಣ, ಯೋಗಸೂಕ್ಷ್ಮಶರೀರವಿಜ್ಞಾನ, ಸಂಕೇತಾರ್ಥವ್ಯಾಖ್ಯಾನ, ದೈವತತ್ತ್ವವಿಚಾರ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಸೃಜನಾತ್ಮಕ ಕವಿಕಲ್ಪನೆ**ಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಪ್ರವಾಹದಲ್ಲಿ ಸಮನ್ವಯಗೊಳಿಸುವಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ದೇವಿಯ ಉಗ್ರ ಮತ್ತು ಸೌಮ್ಯ ರೂಪಗಳನ್ನು ಸಮಾನ ನೈಪುಣ್ಯದಿಂದ ವರ್ಣಿಸುವ ಅವರು, ದಿವ್ಯಾಲಂಕಾರಗಳ ತಾತ್ತ್ವಿಕ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾ, ತಕ್ಷಣವೇ *ಕಾಮಧೇನು* ರೂಪಕವನ್ನು ಯೋಗಾಮೃತಪ್ರವಾಹದ ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂಕೇತವಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಉತ್ಸಾಹಪೂರ್ಣವಾದ **ಪ್ರಹರ್ಷಿಣೀ ಛಂದಸ್ಸು** *ಸಮುಲ್ಲಾಸ* — ಆನಂದಪೂರ್ಣ ವಿಸ್ತರಣೆ, ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಉಲ್ಲಾಸ — ಎಂಬ ಪ್ರಧಾನ ಭಾವಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಸಮರ್ಪಕವಾಗಿ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮುಕ್ತಾಯದ ಶ್ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಈ *ಪ್ರಹರ್ಷಿಣೀ* ಶ್ಲೋಕಮಾಲೆಯನ್ನು ದ್ರಾಕ್ಷಾಫಲಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಧುರವಾದದ್ದು, ಅಮೃತಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮಹಿಮಾಮಯವಾದದ್ದು, ದಿವ್ಯಗಂಗೆಯಿಗಿಂತಲೂ ಗಂಭೀರವಾದದ್ದು ಎಂದು ಕೀರ್ತಿಸಿ, ಶರ್ವಾಣೀದೇವಿಯ ಮಹಿಮೆಗಳನ್ನು ಗಾನಿಸುವ ಪುಷ್ಪಮಾಲೆಯಾಗಿ ಸಮರ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿಯಾಗಿ ಈ ಸ್ತಬಕವು **ದೇವಿಯ ಅನೇಕ ರೂಪಗಳ ವೈವಿಧ್ಯ, ಕುಂಡಲಿನೀಯೋಗ, ಅಂತರಾಮೃತಾನುಭವ, ತತ್ತ್ವವಿಚಾರ ಮತ್ತು ಕಾವ್ಯೋಲ್ಲಾಸ** — ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದೇ ದಿವ್ಯಾನುಭವವಾಗಿ ಏಕೀಕರಿಸುತ್ತದೆ.
॥ ಅಷ್ಟಾದಶಃ ಸ್ತಬಕಃ - ಪ್ರಹರ್ಷಿಣೀವೃತ್ತಮ್ ॥
ರೂಪವಿಶೇಷಾಃ ಕುಂಡಲಿನೀಸಮುಲ್ಲಾಸಶ್ಚ
ಧುನ್ವಂತ್ಯಸ್ತಿಮಿರತತಿಂ ಹರಿತ್ತಟೀನಾಂ ಧಿನ್ವಂತ್ಯಃ ಪುರಮಥನಸ್ಯ ಲೋಚನಾನಿ ।
ಸ್ಕಂದಾಂಬಾಹಸಿತರುಚೋ ಹರಂತು ಮೋಹಂ ಸಾಂದ್ರಂ ಮೇ ಹೃದಯಗತಂ ಪ್ರಸಹ್ಯ ಸದ್ಯಃ ॥ ೪೨೬ ॥
ತನ್ವಾನಾ ವಿನತಹಿತಂ ವಿರೋಧಿವರ್ಗಂ ಧುನ್ವಾನಾ ಬುಧಜನಮೋದಮಾದಧಾನಾ ।
ಸಮ್ರಾಜ್ಞೀ ತ್ರಿದಿವಧರಾರಸಾತಲಾನಾಂ ರುದ್ರಾಣೀ ಭಣತು ಶಿವಾನಿ ಮತ್ಕುಲಸ್ಯ ॥ ೪೨೭ ॥
ಯೋಽಂಬ ತ್ವಾಂ ಹೃದಿ ವಿದಧತ್ತಟಿತ್ಪ್ರಕಾಶಾಂ ಪೀಯೂಷದ್ಯುತಿಮದಹೃನ್ಮುಖಾರವಿಂದಾಮ್ ।
ಅನ್ಯತ್ತು ಸ್ಮೃತಿಪಥತೋ ಧುನೋತಿ ಸರ್ವಂ ಕಾಮಾರೇಃ ಸುದತಿ ನ ತಸ್ಯ ಭುವ್ಯಸಾಧ್ಯಮ್ ॥ ೪೨೮ ॥
ಕಾಲಾಭ್ರದ್ಯುತಿಮಸಮಾನವೀರ್ಯಸಾರಾಂ ಶಕ್ತ್ಯೂರ್ಮಿಭ್ರಮಕರಶುಕ್ಲಘೋರದಂಷ್ಟ್ರಾಮ್ ।
ಯೋ ಧೀರೋ ಮನಸಿ ದಧಾತಿ ಭರ್ಗಪತ್ನಿ ತ್ವಾಮಸ್ಯ ಪ್ರಭವತಿ ಸಂಗರೇಷು ಶಸ್ತ್ರಮ್ ॥ ೪೨೯ ॥
ಯಃ ಪ್ರಾಜ್ಞಸ್ತರುಣದಿವಾಕರೋಜ್ಜ್ವಲಾಂಗೀಂ ತನ್ವಂಗಿ ತ್ರಿಪುರಜಿತೋ ವಿಚಿಂತಯೇತ್ತ್ವಾಮ್ ।
ತಸ್ಯಾಜ್ಞಾಂ ದಧತಿ ಶಿರಸ್ಸು ಫುಲ್ಲಜಾಜೀ ಮಾಲಾಂ ವಾ ಧರಣಿಜುಷೋ ವಶೇ ಭವಂತಃ ॥ ೪೩೦ ॥
ಯೋ ರಾಕಾಶಶಧರಕಾಂತಿಸಾರಶುಭ್ರಾಂ ಬಿಭ್ರಾಣಾಂ ಕರಕಮಲೇನ ಪುಸ್ತಕಂ ತ್ವಾಮ್ ।
ಭೂತೇಶಂ ಪ್ರಭುಮಸಕೃತ್ಪ್ರಬೋಧಯಂತೀಂ ಧ್ಯಾಯೇದ್ವಾಗ್ಭವತಿ ವಶೇಽಸ್ಯ ನಾಕದೂತೀ ॥ ೪೩೧ ॥
ಜಾನೀಮೋ ಭಗವತಿ ಭಕ್ತಚಿತ್ತವೃತ್ತೇಸ್ತುಲ್ಯಂ ತ್ವಂ ಸಪದಿ ದಧಾಸಿ ರೂಪಮಗ್ರ್ಯಮ್ ।
ಪ್ರಶ್ನೋಽಯಂ ಭವತಿ ನಗಾಧಿನಾಥಕನ್ಯೇ ರೂಪಂ ತೇ ಮದಯತಿ ಕೀದೃಶಂ ಸ್ಮರಾರಿಮ್ ॥ ೪೩೨ ॥
ಚಾರು ಸ್ಯಾದಲಮಿತಿ ವಕ್ತುಮಂಬ ಶಕ್ಯಂ ರೂಪಂ ತೇ ನ ವದತಿ ಕೋಽಪಿ ಕೀದೃಶಂ ವಾ ।
ಸಮ್ಮೋಹಂ ಪರಮುಪಯಾಂತಿ ಕಾಂತಿಭಾಂಡೇ ಕಾಮಾರೇರಪಿ ನಯನಾನಿ ಯತ್ರ ದೃಷ್ಟೇ ॥ ೪೩೩ ॥
ಸಂಕಲ್ಪೈಃ ಕಿಮು ತವ ಭೂಷಣಾನ್ಯಭೂವಂಛಿಲ್ಪೀಂದ್ರಾಃ ಕಿಮು ವಿದಧುರ್ಯಥಾಽತ್ರ ಲೋಕೇ ।
ತತ್ಸ್ವರ್ಣಂ ಭಗವತಿ ಕೀದೃಶಂ ಮಣೀನಾಂ ಕಿಂ ರೂಪಂ ಭವತಿ ಚ ತತ್ರ ಯೋಜಿತಾನಾಮ್ ॥ ೪೩೪ ॥
ಯಾನ್ಯಂಗಾನ್ಯಖಿಲಮನೋಜ್ಞಸಾರಭೂತಾನ್ಯೇತೇಷಾಮಪಿ ಕಿಮು ಭೂಷಣೈರುಮೇ ತೇ ।
ಆಹೋಸ್ವಿಲ್ಲಲಿತತಮಾನಿ ಭಾಂತಿ ಭೂಯೋ ಭೂಷಾಭಿರ್ವಿಕೃತತಮಾಭಿರಪ್ಯಮೂನಿ ॥ ೪೩೫ ॥
ಮುಕ್ತಾಭಿರ್ಭವತಿ ತವಾಂಬ ಕಿನ್ನು ಹಾರಃ ಪೀಯೂಷದ್ಯುತಿಕರಸಾರನಿರ್ಮಲಾಭಿಃ ।
ಮುಂಡೈರ್ವಾ ಘಲಘಲಶಬ್ದಮಾದಧದ್ಭಿಃ ಸಂಘರ್ಷಾತ್ ತ್ರಿಭುವನಸಾರ್ವಭೌಮಭಾಮೇ ॥ ೪೩೬ ॥
ವಸ್ತ್ರಂ ಸ್ಯಾದ್ಯದಿ ತ ವ ಸರ್ವಶಾಸ್ತ್ರಗಮ್ಯೇ ಕಾರ್ಪಾಸಂ ದಿವಿ ಚ ತದುದ್ಭವೋಽನುಮೇಯಃ ।
ಕ್ಷೌಮಂ ಚೇದ್ಭಗವತಿ ತಸ್ಯ ಹೇತುಭೂತಾಃ ಕೀಟಾಃ ಸ್ಯುರ್ಗಗನಜಗತ್ಯಪೀತಿ ವಾಚ್ಯಮ್ ॥ ೪೩೭ ॥
ರುದ್ರಸ್ಯ ಪ್ರಿಯದಯಿತೇಽಥವಾ ಸುರದ್ರುರ್ಭೂಷಾಣಾಂ ಮಣಿಕನಕಪ್ರಕಲ್ಪಿತಾನಾಮ್ ।
ವಸ್ತ್ರಾಣಾಮಪಿ ಮನಸೇ ಪರಂ ಹಿತಾನಾಂ ಕಾಮಂ ತೇ ಭವತಿ ಸಮರ್ಪಕಃ ಸಮರ್ಥಃ ॥ ೪೩೮ ॥
ಸುಸ್ಕಂಧೋ ಬಹುವಿಟಪಃ ಪ್ರವಾಲಶೋಭೀ ಸಂಫುಲ್ಲಪ್ರಸವಸುಗಂಧವಾಸಿತಾಶಃ ।
ವೃಕ್ಷಃ ಕಿಂ ಭಗವತಿ ಕಲ್ಪನಾಮಕೋಽಯಂ ಸಂಕಲ್ಪಃ ಕಿಮು ತವ ಕೋಽಪಿ ದೇವಿ ಸತ್ಯಃ ॥ ೪೩೯ ॥
ಸಂಕಲ್ಪಾನ್ನ ಭವತಿ ಕಲ್ಪಪಾದಪೋಽನ್ಯಃ ಸ್ವರ್ದೋಗ್ಧ್ರೀ ಪುನರಿತರಾ ನ ಕುಂಡಲಿನ್ಯಾಃ ।
ಯಃ ಕುರ್ಯಾದ್ ದ್ವಯಮಿದಮುದ್ಗತಾತ್ಮವೀರ್ಯಂ ಕಾರುಣ್ಯಾತ್ತವ ಭುವಿ ಚಾಸ್ಯ ನಾಕಭಾಗ್ಯಮ್ ॥ ೪೪೦ ॥
ಆಪೀನಂ ಭವತಿ ಸಹಸ್ರಪತ್ರಕಂಜಂ ವತ್ಸೋಽಸ್ಯಾಃ ಪಟುತರಮೂಲಕುಂಡವಹ್ನಿಃ ।
ದೋಗ್ಧಾಽಽತ್ಮಾ ದಹರಸರೋರುಹೋಪವಿಷ್ಟೋ ಮೌನಂ ಸ್ಯಾತ್ಸುರಸುರಭೇಸ್ತನೂಷು ದೋಹಃ ॥ ೪೪೧ ॥
ದೋಗ್ಧ್ರ್ಯಾಸ್ತೇ ಭಗವತಿ ದೋಹನೇನ ಲಬ್ಧಂ ವತ್ಸಾಗ್ನಿಪ್ರಥಮನಿಪಾನಸದ್ರವಾಯಾಃ ।
ದುಗ್ಧಂ ಸ್ವಾದ್ವಮೃತಮಯಂ ಪಿಬನ್ಮಮಾತ್ಮಾ ಸಂತೃಪ್ತೋ ನ ಭವತಿ ದುರ್ಭರೋಽಸ್ಯ ಕುಕ್ಷಿಃ ॥ ೪೪೨ ॥
ವತ್ಸೋಽಗ್ನಿಃ ಪಿಬತಿ ದೃಢಾಂಘ್ರಿರಂಬ ಪಶ್ಚಾದಶ್ರಾಂತಂ ಪಿಬತಿ ದುಹನ್ ಪುರೋಽಂತರಾತ್ಮಾ ।
ವೃದ್ಧಿಂ ಚ ವ್ರಜತಿ ಪಯಃ ಪ್ರತಿಪ್ರದೋಹಂ ದೋಗ್ಧ್ರ್ಯಾಸ್ತೇ ದ್ರವ ಇಹ ಕುಂಡಲಿನ್ಯಪಾರಃ ॥ ೪೪೩ ॥
ಸೋಮಸ್ಯ ದ್ರವಮಿಮಮಾಹುರಂಬ ಕೇಚಿದ್ ದುಗ್ಧಾಬ್ಧೇರಮೃತರಸಂ ಗದಂತಿ ಕೇಽಪಿ ।
ಬಾಷ್ಪಂ ಕೇಽಪ್ಯಭಿದಧತೇ ತು ಕೌಲಕುಂಡಂ ಪೀನೋಧಸ್ಸ್ರವ ಭಣಂತಿ ಧೇನೋಃ ॥ ೪೪೪ ॥
ಮೂಲೇ ತ್ವಂ ಜ್ವಲದನಲಪ್ರಕಾಶರೂಪಾ ವೀಣಾಯಾಂ ಪ್ರಬಲಮಹಾಮದೋಷ್ಮರೂಪಾ ।
ಶೀರ್ಷಾಬ್ಜೇ ಸತತಗಲದ್ರಸಸ್ವರೂಪಾ ಭ್ರೂಮಧ್ಯೇ ಭವಸಿ ಲಸತ್ತಟಿತ್ಸ್ವರೂಪಾ ॥ ೪೪೫ ॥
ಹಾರ್ದೇ ಚೇದವತರಸೀಹ ಪುಂಡರೀಕೇ ಛಾಯಾವತ್ಸಕಲಮಪಿ ಪ್ರಪಶ್ಯಸಿ ತ್ವಮ್ ।
ಆರೂಢಾ ದಶಶತಪತ್ರಮದ್ರಿಪುತ್ರಿ ಸ್ಯಾಶ್ಚೇತ್ತ್ವಂ ಭಣಸಿ ಜಗತ್ಸುಧಾಸಮುದ್ರಮ್ ॥ ೪೪೬ ॥
ನೇತ್ರಾಭ್ಯಾಂ ಸರಸಿರುಹಚ್ಛದಾಯತಾಭ್ಯಾಂ ವಕ್ತ್ರೇಣ ಪ್ರವಿಮಲಹಾಸಭಾಸುರೇಣ ।
ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷಾ ಮಮ ಮನಸಃ ಪುರಃ ಪುರಂಧ್ರೀ ಕಾಮಾರೇಃ ಪರಿಣತಮಸ್ಮದೀಯಭಾಗ್ಯಮ್ ॥ ೪೪೭ ॥
ಪುಣ್ಯಾನಾಂ ಪರಿಣತಿರೇವ ಭೂತಭರ್ತುಃ ಸಿದ್ಧಾನಾಂ ಬಲನಿಧಿರೇವ ಕೋಽಪಿ ಗೂಢಃ ।
ಭಕ್ತಾನಾಂ ದೃಢತರಿರೇವ ಶೋಕಸಿಂಧೌ ಮಗ್ನಾನಾಂ ಮಮ ಜನನೀ ಮಹೀಧ್ರಪುತ್ರೀ ॥ ೪೪೮ ॥
ಉದ್ಧರ್ತುಂ ವಿನತಜನಂ ವಿಷಾದಗರ್ತಾತ್ ಸಂಸ್ಕರ್ತುಂ ಭುವನಹಿತಾಯ ಯೋಗಯುಕ್ತಮ್ ।
ಸಂಹರ್ತುಂ ಖಲಕುಲಮುದ್ಧತಂ ಚ ದರ್ಪಾದ್ ಭರ್ಗಸ್ಯ ಪ್ರಿಯತರುಣೀ ಸದಾ ಸದೀಕ್ಷಾ ॥ ೪೪೯ ॥
ಮೃದ್ವೀಕಾಂ ಮಧುರತಯಾ ಸುಧಾಂ ಮಹಿಮ್ನಾ ಗಾಂಭೀರ್ಯಾತ್ಸುರತಟಿನೀಂ ಚ ನಿರ್ಜಯಂತೀ ।
ಶರ್ವಾಣೀಚರಿತಪರಾ ಪ್ರಹರ್ಷಿಣೀನಾಂ ಶ್ರೇಣೀಯಂ ಜಯತು ಗಣೇಶ್ ವರೇಣ ಬದ್ಧಾ ॥ ೪೫೦ ॥