“ప్రకీర్ణకం” — అంటే “వివిధ అంశాల సమాహారం” అనే శీర్షికతో ఉన్న ఈ ఇరవై నాలుగవ స్తబకం, భక్తి, ధర్మం, యోగం, ఆచరణ, తత్త్వవిచారణలకు సంబంధించిన అనేక భావాలను ఒకచోట సమీకరిస్తుంది. శ్రీ గణపతి ముని దేవిని సజ్జనుల రక్షకురాలిగా, విరోధశక్తుల సంహారిణిగా, వాక్కుకు మూలశక్తిగా, యోగులకు మార్గదర్శకురాలిగా, ఆధ్యాత్మిక సాధనకు పరమఫలాలను ప్రసాదించే జగన్మాతగా స్తుతిస్తారు. దానం, ధైర్యం, సద్గుణం, సత్యం, యజ్ఞం, ఇంద్రియనిగ్రహం, యోగం వంటి సాధనల వల్ల లభించే ఫలాలను కూడా పరిశీలించి, చివరికి ఆమె పాదారాధనే ఈ సమస్త సాధనఫలాల సారాన్ని ప్రసాదించగలదని తెలియజేస్తారు. అందువల్ల ప్రకీర్ణకం అనే శీర్షిక సముచితమైనది. శ్లోకాలు అనేక విషయాలను స్పృశించినప్పటికీ, వాటన్నింటినీ ఏకం చేసే ప్రధాన భావం ఒకటే: సమస్త మంగళశక్తులు, సాధనామార్గాలు, సిద్ధులు చివరికి దివ్యమాత అనుగ్రహంపైనే ఆధారపడి ఉంటాయి.

స్తబకంలోని తరువాతి భాగం మరింత అంతర్ముఖంగా, తాత్త్వికంగా మారుతుంది. ఆకాశతత్త్వంపై ఏకాగ్రత, ప్రాణనియంత్రణ, హృదయగుహ శుద్ధి, సూక్ష్మమైన అహం-మతిపై ధ్యానం వంటి సాధనలను ముని సూచిస్తారు. అక్కడి నుండి ఒక శక్తివంతమైన అద్వైతబోధకు చేరుకుంటారు. చైతన్యం బయటకు తిరిగినప్పుడు జగన్మాత అనేకత్వముగల, విభిన్నంగా కనిపించే విశ్వరూపంగా అనుభవింపబడుతుంది; అదే అంతర్ముఖంగా సాక్షాత్కరించబడినప్పుడు ఆమె అవిభాజ్యమైన చైతన్యస్వరూపమే అని తెలుస్తుంది. ఈ భావం ఒక అత్యంత గంభీరమైన నిర్ణయానికి దారితీస్తుంది: ఆమెను విభిన్నంగా అనుభవించడం బంధం; అవిభాజ్యస్వరూపంగా ఆమె సాక్షాత్కారము పొందుట విముక్తి.

ఈ స్తబకంలో మునిగారి ప్రత్యేక ప్రతిభ ధర్మం, భక్తి, యోగం, సూక్ష్మశరీర సాధన, అద్వైతజ్ఞానంలను సంక్షిప్తమైన, దృఢమైన సుప్రతిష్ఠా ఛందస్సులో నిక్షిప్తం చేయడంలో కనిపిస్తుంది. శ్లోకాలకు తరచుగా సూక్తిసదృశ స్వభావం ఉంటుంది. ఆచరణాత్మక ధర్మబోధ నుండి ధ్యానసాధనకు, అక్కడి నుండి పరతత్త్వసాక్షాత్కారానికి భావప్రవాహం వేగంగా సాగుతుంది.

షష్ఠ శతకానికి ముగింపు స్తబకంగా, ఇది సముచితమైన సమన్వయాన్ని అందిస్తుంది. జగన్మాత భౌతిక మరియు ఆధ్యాత్మిక శ్రేయస్సును ప్రసాదించేవారిగా మాత్రమే కాకుండా, సాధనలో అంతర్నిహితమైన శక్తిగా, చివరికి అఖండచిత్ — అవిభాజ్య చైతన్యస్వరూపిణిగా, ఆమె సాక్షాత్కారమే విముక్తిగా ప్రతిష్ఠించబడుతుంది.