“నవవిధ-భజనం” — అంటే “తొమ్మిది విధాల భక్తి” అనే శీర్షికతో ఉన్న ఈ ఇరవై తొమ్మిదవ స్తబకం, ఉమాదేవి ఉపాసనను అనేక పరస్పరపూరక రూపాలలో పరిచయం చేస్తుంది. ఆమె దివ్యచరిత్రలను వినడం, వాటిని స్తుతించడం, ఆమెను స్మరించడం, ఆమె రూపాన్ని ధ్యానించడం, ఆమె పాదాలను సేవించడం మరియు పూజించడం, నమస్కరించడం, తనను తాను సమర్పించుకోవడం, ఆమెపై అచంచలమైన ప్రేమను పెంపొందించుకోవడం — ఇవన్నీ భక్తి యొక్క విభిన్న మార్గాలుగా ప్రతిపాదించబడతాయి. శ్లోకాలు పదేపదే జగన్మాత పాదకమలముల వైపు తిరుగుతాయి; అవే భక్తునికి అత్యంత సులభంగా చేరగల, అత్యంత శక్తివంతమైన ఆశ్రయంగా చిత్రించబడతాయి. ఆమె పాదసేవ పాపాన్ని నశింపజేస్తుంది, జీవితాన్ని పవిత్రం చేస్తుంది, బలం, ఐశ్వర్యం ప్రసాదిస్తుంది, చివరికి విముక్తికి దారి తీస్తుంది. అందువల్ల నవవిధ-భజనం అనే శీర్షిక పూర్తిగా సముచితమైనది. ముని దృష్టిలో భజనం అనేది ఒకే క్రియ కాదు; వాక్కు, స్మృతి, మనస్సు, శరీరం, భావోద్వేగం, శరణాగతి — అన్నింటినీ ఆవరించే బహుముఖ సాధన.

ఈ స్తబకంలోని ప్రధానమైన అంతర్దృష్టి ఏమిటంటే, భక్తి మనస్సులోని సాధారణ ప్రవృత్తులను అణచివేయకుండా వాటినే ఆధ్యాత్మిక మార్గంలో పరివర్తితం చేస్తుంది. ఆశ, కోరిక, ఆసక్తి, అనురాగం, ప్రేమ — ఇవన్నీ తప్పనిసరిగా త్యజించాల్సినవే కావు; అవి శర్వాణి వైపు మళ్లినప్పుడు ఆధ్యాత్మికోన్నతికి శక్తులుగా మారుతాయి. రతి అనే ఒకే ఆంతర్యచలనం తన ఆశ్రయవిషయాన్ని బట్టి విభిన్న రూపాలను స్వీకరించి, భిన్న ఫలితాలను ఇస్తుందని ముని స్పష్టంగా సూచిస్తారు. 

లోకవిషయాలపై ఆసక్తి పరిమిత ఫలాలను ఇస్తే, జగన్మాత పాదాలపై భక్తి, భుక్తి మరియు ముక్తి — జీవితంలో శ్రేయస్సు, పరిపూర్ణతతో పాటు అంతిమ విముక్తి — రెండింటినీ ప్రసాదిస్తుంది. ఈ అర్థంలో ఈ స్తబకం భక్తిమార్గాన్ని మాత్రమే బోధించదు; మనస్సులోని ప్రేమ, కోరిక, ఆసక్తి ఎలా ఆధ్యాత్మికశక్తులుగా మారగలవో చూపించే సంక్షిప్తమైన భక్తి-మనోవిజ్ఞానాన్ని కూడా అందిస్తుంది.

ఈ స్తబకంలో మునిగారి రచనాశైలి ప్రత్యక్షమైనది, ఆచరణాత్మకమైనది, అనేక సందర్భాలలో ఎంతో ఆత్మీయమైన సంభాషణలా ఉంటుంది. తన నాలుకను, మనస్సును, ఆశను, కోరికను స్వతంత్ర వ్యక్తుల్లా సంబోధిస్తూ, అవన్నీ దేవి వైపు తిరగాలని ఆజ్ఞాపిస్తారు. సంక్షిప్తమైన మదలేఖా ఛందస్సులో ఈ ఉపదేశాలు సులభంగా స్మరణలో నిలిచే సూక్తిసదృశ లయను పొందుతాయి. భక్తిశాస్త్రం, మానసిక అవగాహన, నైతిక నియమం, ఆత్మీయ భక్తిసంభాషణలను భారంగా అనిపించకుండా ఒకే ప్రవాహంలో కలపడం మునిగారి ప్రత్యేక నైపుణ్యం.

ముగింపు శ్లోకంలో భక్తిరసంతో నిండిన ఈ మదలేఖా శ్లోకాలను హేరంబుడే జగన్మాత ఆనందార్థం సమర్పిస్తున్నట్లుగా ముని భావిస్తారు. ఈ విధంగా ఈ స్తబకం భక్తిని కేవలం పూజాక్రియగా కాకుండా, మనిషి సమస్త ఆంతర్య శక్తులను దేవి వైపు మళ్లించే సంపూర్ణ జీవనసాధనగా ప్రతిష్ఠిస్తుంది.